9.9.09

Ons jaarlijkse Zomerfeest 5-8-‘09

Het was prachtig weer, en alle leden van de C.C. Club hadden zich goed voorbereid. Zo waren er heerlijke hapjes en drankjes, en dat allemaal in de tuin van Truus Mangel.
Ook werden er gedichtjes voorgelezen en verhalen verteld. En ik zelf ging zeer cultureel op mijn hoofd staan..
Dat het opeens begon te regenen, vond niemand erg, we schoven gewoon onder de parasols, en hoe harder het stortte, hoe meer en hoe luider er gesproken werd.

8.9.09

De regen stopte weer en Ria trachtte een fabel van de raaf en de vos in het Frans te vertellen, wat toch niet helemaal meer lukte. Geen wonder na die lekkere sangria.
Er kwam nog bezoek van een eenden familie. De tuin ligt dan ook erg mooi aan het water. Zo kwam onze feestdag langzaam tot een einde. Nog even de stoelen weer op zijn plaats . En zeer voldaan keerde iedereen huiswaarts.
Truus dank je wel, het was weer toppy

8.6.09

Museum van Loon 9-4-'09

We deden veel die dag eerst naar het museum op de Keizersgracht 672. Een prachtig patriciërs
huis ingericht zo als het omstreeks 1750 er uit moet hebben gezien. Met een prachtige tuin
Kijk op You Tube Naar de film:

Daarna gingen we naar de overkant naar Foam waar een Museum voor fotografie gevestigd was.

Ditmaal was het Richard Avedon wiens werken er tentoongesteld werden

Richard Avedon Foto's van 1946-2004

7.6.09

Scheringa Museum te Spanbroek 5-3-'09

Op 5 Maart bezocht ik met enkele leden van onze Culturele Club het Scheringa Museum voor Realisme. Dit Museum werd door het echtpaar Scheringa-de Vries opgezet. De voormalige huishoudschool in Spanbroek werd gekocht en omgebouwd en hier werd hun privé collectie met werken van Carel Willink en tijdgenoten onder gebracht. Aangezien de collectie in de loop der jaren enorm is uitgebreid verhuist het Museum in 2010 naar een groter gebouw,


. Na ons kopje koffie werd de tentoonstelling van Hermann Markard Bekeken.










Toen ik weer thuiskwam en ik mijzelf eens goed bekeek wist ik het zeker, ik had geen kromme handjes en geen bulten op mijn rug of benen en zelfs geen griezelige blauwen aderen op mijn borsten, goh wat zien we er dan toch nog goed uit. Wat niets afdoet aan het feit, dat het prachtig geschilderd was.


Ook keken we nog even naar de andere realistische schilderijen , waaronder hun topstuk ,,La Musicienne,, van Tamara de Lempicka 1929.



Wij waren kennelijk niet de enige die dat mooi vonden, want enige tijd later werd dat stuk gestolen



21.5.09

Leeuwarden Fries Museum Quilt Expositie 28-2-'09
Met de trein gingen we naar Leeuwarden, wie had dat gedacht, de trein was stampvol en de enige lege plaatsen waren in de eerste klas. Nu zijn wij natuurlijk eerste klas personen, en zo lieten we ons behaaglijk in de heerlijke stoelen zakken. We hadden geluk, er kwam geen controle. Het is een mooie stad met mooie huizen . Ons oog viel op een huis met een grote steenbok boven op het dak, dat was het Fries Museum.
De start was in de schatkamer waar we een uitleg kregen over de verschillende soorten quilts. Dan waren er verschillende zalen met quilts de ene nog mooier dan de andere. Er was ook nog een soort marktje, waar allerlei spullen en lapjes werden aangeboden om zelf mee aan de slag te gaan. Na zoveel schoonheid wilden we wel iets eten en de en de scheve Toren opzoeken. We vonden een lekkere lunchroom.
Onderweg zagen we overal gedichten in het trottoir ingelegd, sommigen in het Fries, voor ons haast niet te lezen, maar ook in het Nederlands . We vonden de toren al snel, en we hoorden van een aardige heer, dat die meteen al scheef stond. De kerk , die er bij hoorde was al heel lang verdwenen. Zo dat wisten we nu ook. Na even beraadslagen wat we verder zouden doen, besloten we lekker door de stad te wandelen en ja, natuurlijk nog wat te drinken.
Toen we weer met de trein naar huis gingen, was die gelukkig niet meer zo vol, maar we kwamen in een stilte trein te zitten, kun je het je voorstellen, de kwebbelaars die wij zijn , moesten ons mond houden, dat werd ons wel even verteld. Nu kwam de controleur en ontdekte , dat mijn kaartje nog niet geldig was, maar hij was aardig en zei :,,Gaat u er in Zwolle maar even uit, u heeft daar wel tijd voor en koop dan een kaartje Leeuwarden Amsterdam en laat dit kaartje ongeldig verklaren, dan kunt u dat weer later gebruiken. ( het was natuurlijk een vrij reizen kaartje ) Zo gezegd, zo gedaan, maar door tijdgebrek vergat ik erbij te zegen vanaf Leeuwarden, dus ik kreeg een kaartje Zwolle /Amsterdam en kwam op tijd bij de trein, tegelijk met Loes die al eerder was weg gegaan uit Leeuwarden voor een bezoek in Zwolle. En daar kwam de controleur weer aan, is het gelukt, triomfantelijk toonde ik mijn kaartje, waarop hij met een knipoog tegen de andere zei:,, ze heeft gesmokkeld.”. Al met al was het een gezellig en leerzaam dagje geweest

27.4.09

Friesland Workum 13+14 Mei 2008



Met z’n drieen, Cobie Ria en mijn persoontje, gingen we naar Friesland en wel Workum. Eerst met de trein naar Enkhuizen en daar met de boot naar Stavoren. Op die boot raakten we in gesprek met een leuk stel, die ons vertelden , waar we een fiets konden huren, wat een leuke bar was, en ook dat we echt moesten gaan fietsen, eerst naar Hindelopen en zo verder naar Workum. Dat was een goed idee, dan maar meteen achter de fietsen aan. Mooie blauwe fietsen voor Ria en mij en Cobie moest het met een wat rustiger kleur doen.












Al snel volgden we de dijk in dat schitterende weidse landschap.
Een rustpauze er bovenop gaf uitzicht op het IJselmeer, waar kinderen met een paardje de zee ingingen. Oh wat een heerlijk weer, en wat een uitzicht. We voelden ons als God in Frankrijk, maar we moesten nog verder.
















Hindelopen moest nog ontdekt worden, een slaperig stadje, waar de tijd scheen te hebben stilgestaan, behalve dan bij het Kalkoentje waar ze heerlijke koffie met gebak hadden. En die extra calorietjes zouden we er wel weer af fietsen.


Mooie huisjes en een pittoreske sluisje, waar net een schip klaar lag om geschut te worden. En dan weer door dat weidse landschap met behoorlijk veel wind tegen, volgens Ria windkracht 10. We hadden wel 3 taartjes kunnen eten, we hadden het er allemaal weer uitgetrapt.

Het hotel in Workum lag aan de rand, en zo vonden we het al snel, een heel gezellig en mooi hotel en toch niet te ver van het centrum. De naam is ,,Gast-Inn Workum ,,
In het centrum was een heel leuk restaurant met een aspergemenu, waar je ook het mooiste Workumer aardewerk kon bekijken. Het heette dan ook ,,It Pottbakkershûs,,. Jammer genoeg vielen mij de asperges wat zwaar op de maag, maar gelukkig konden Ria en Cobie er met volle teugen van genieten. Ik had hier een kennis, waar ik in de oorlog gewoond heb, die mij op de fiets, van het restaurant kwam ophalen. Daar heb ik met hem en zijn vrouw de avond doorgebracht, waarna hij me op de fiets weer naar het hotel bracht. Op het eind kwam mijn rok tussen de spaken terecht, wat een situatie, ik stond zowat in mijn onderbroek midden op de rijweg en lag dubbel van het lachen, maar gelukkig na wat geruk en getrek kwam de rok er weer heelhuids tussen uit. Het was best al laat geworden, gezelligheid kent immers geen tijd. En Cobie was nog wakker ze dacht, dat ik dan niet binnen kon komen.











Toch waren we de volgende ochtend al vroeg uit de veren, want na een heerlijk ontbijtje gingen we naar het Jopie Huisman museum. Een prachtig gebouw met een schitterende collectie. Alle vodden en oude zaken kunstig met veel liefde geschilderd. Ook een film over zijn leven en werken werd daar vertoond en gaf een goed beeld van de mens die Jopie Huisman was.

Hoe mooi en leuk Workum ook was, wij moesten weer naar huis. De bagage weer op de fiets gepakt en we waren al bijna weg, behalve ik, want oh hemel waar was mijn tas met mijn fietssleutel, het hele hotel hielp mee met zoeken. Ria en Cobie waren al weg, De eigenaar van het hotel pakte zijn auto en reed achter die twee aan, en wat zag hij, een tas, die los bovenop het koffertje van Cobie stond. Dat hadden ze helemaal niet in de gaten gehad. Ik was gered, en gezamenlijk konden we onze weg vervolgen. Langs meren en bloeiende bermen, door een schitterende omgeving met de zon aan de hemel.. We kwamen ruimschoots op tijd in Stavoren, en zo konden we toch nog dat leuke cafeetje bezoeken. Daarna een rustige tocht met de boot en de trein, en met een goed gevoel arriveerden we weer in Landsmeer.

26.11.08

Een wonderbaarlijke avond vol Indiase magiërs en Ramana

Dat beleefde ik gisteren in het Tropen Museum. Een heerlijke echte Indiase sfeer.
Ramana was de winnaar van de Nederlandse Uri Geller Show, hij leerde het vak in India, aan de Academy of Magical Sciences en aan de Vazhakunnam Namboothiri School of Magic. In India wordt Magie als wetenschap gezien, en het werd van oudsher in paleizen en op straat uitgevoerd.
De magiërs (jadugars) reisden van dorp naar dorp vaak begeleid door muziek. Wij zouden ze illusionisten of misschien goochelaars noemen.
Buiten Ramana waren er nog 2 vaders ieder met hun zoon en een tolk, die niet verder kwam dan: dank je wel”.
Heerlijk in de kussens zag ik het eerste deel in de marmeren hal, later kon ik de tijd verdelen door heen en weer tussen 3 podiums te wandelen.
Na de pauze gingen we naar de grote zaal, waar ik de rijkdom van onze koloniale tijd weer in al zijn glorie kon zien, zoals het prachtige houten plafond met grote figuren, die peinzend op ons neerkeken.
Nu trad Ramana zelf op, een blonde man, waar niets Indiaas aan te ontdekken viel. Omdat de zaal groot was werd alles op een heel groot scherm op de achterwand van het podium vertoond. Zo kon ik toch de muziek ook goed opnemen.
Al met al een boeiend geheel, waarvan ik genoten heb. En dat voor een tientje, helemaal in India
video

11.11.08

Amicitia in Rosso

Vrijdag 7 November 2008 gingen we met verschillende auto’s naar Zaandam, om daar eerst heerlijk te eten bij Humphries. Altijd gezellig, we waren met z’n tienen.
Bij het Zaantheater was het druk. Het zag er rood, want er was gevraagd zoveel mogelijk iets roods aan te trekken, omdat onze Landsmeerse Muziekvereniging Amicitia daar vanavond zou optreden met het grote gelegenheidskoor. Het werd een geweldige avond, ook het wel bekende Rozenberg Trio en Nhelley dela Rosa traden op. Dat was nog niet alles, want een prachtige vrouw hing in de gordijnen, ik dacht nog even, dat ga ik vanavond ook proberen, maar toen ik zag welke kunsten ze allemaal uitvoerde, zag ik daar toch maar van af.
Aan het einde dansten nog twee schaars geklede meisjes, die alle rondingen op de juiste plaats hadden,.het was een feest voor alle zintuigen.
Maar het feest was nog niet ten einde, want in Landsmeer gekomen ging het gewoon door in het Dorpshuis met Piet Plof en de Rockets.
Dus wie niet in het Dorpshuis is geweest hieronder een kleine impressie van wat jullie gemist hebben.
video

11.8.08

Wandeling over de Wallen met Dick Keijzer 6-8-‘08

Ja, het klinkt misschien een beetje vreemd, om met 11 vrouwen over de wallen te gaan, maar niets is wat het schijnt, zo ook hier.

Het was in de morgen en we bekeken de architectuur, en daar was heel veel te bekijken, en door Dick zo mogelijk nog meer te vertellen. Jammer dat ik geen fotografisch geheugen heb, maar er is gelukkig nog wel iets blijven hangen.

We wandelden vanaf de Prins Hendrikkade de Zeedijk op en meteen aan het begin stond ooit de Olafspoort, waarbij we zo’n beetje begonnen. Geen poort te zien, helemaal niets is daar van overgebleven, slechts de naam van St. Olaf en een beeldje in de muur.

Wel een prachtig huis met de naam ,,in de lompen,, wat ook weer iets anders betekende dan wij dachten, dat waren klonten suiker, en geen oude lorren.

Dan een wondermooi uitzicht over het Kolkje, met het huis van architect Bleijs, dat later een verzorgings tehuis werd, waar je aan bepaalde regels moest voldoen om er te mogen wonen.

We leren dat de Oudezijds Voorburgwal en Achterburgwal nieuwer zijn dan de Nieuwezijds voorburgwal. En wat we ook leren is dat de koeien huiden, waar de Oude Kerk op gebouwd zou zijn helemaal geen koeienhuiden waren, maar planken.

Op de Oudezijds Voorburgwal vinden we het schuilkerkje, dat nu ,Museum Amstelkring, heet of meer bekend, Ons Lieve Heer op Zolder,

Lopend in de klein straatjes tussen de Wallen vinden we, ik denk Bachus met de wijnranken, boven een mooi poortje.

Dick vertelt en vertelt en wij luisteren aandachtig, over de oude panden, die vaak door de Stichting van Hendrik de Keijzer op worden gekocht, en geheel in stijl worden gerenoveerd, zodat er toch nog heel veel moois voor ons behouden blijft.

We zien een bordje van het Blauwlakenblok, dit las ik erover: Het Blaauwlakenblok ligt nabij de Dam, tussen de Warmoesstraat, Oudezijds Voorburgwal, Sint Annenstraat en Sint Janssstraat. Het project draagt de naam Blaauwlakenblok omdat de langste steeg (Blaauwlakensteeg) vrijwel het hele blok doorsnijdt. In het Blaauwlakenblok liggen panden die bezit zijn van de gemeente Amsterdam en panden die in particuliere handen zijn. Het project Blaauwlakenblok betreft de panden van de gemeente Amsterdam.

Dan komen we bij de oude kerk, waar in de loop der tijden telkens een stukje aan werd gebouwd, naarmate de stad groeide. Ook de gevel steen van de Mariakapel zag er mooi uit. Het vertelde van de Blijde boodschap aan Maria, met het jaartal 1571. Tussen de keien van het Oude Kerksplein voor de oude kerk ligt een bronzen vrouwenborst, teder omvat door een mannenhand. Wel toepasselijk in deze buurt met zoveel ten toongesteld vrouwelijk schoon.

Door de Warmoestraat wandelden we richting Bijenkorf, eens woonde Vondel hier, maar die huizen zijn allemaal weg alleen een gevelsteen herinnert daar nog aan. We gaan richting Westerkerk om een orgel concert bij te wonen, zo konden we onze moeie voetjes uitstrekken en tegelijkertijd naar dat prachtige orgel luisteren. Dit was een waardige afsluiting van een interessante rondwandeling.

video